Haftasonu Fenerbahçe Kadın Basketbol takımının Euroleague Women finalinde yenilmesi sarı lacivertlilerin üçüncü kez çıktıkları Final Four finalinde de şampiyonluktan uzak kalmasına neden oldu. Benzer şekilde kadın basketbolunun ikinci kupası olan Euro Cup Women finalinde de, Bellona AGÜ Spor bir diğer temsilcimiz olan Yakın Doğu Üniversitesine elenerek (Kayseri Kaski dönemlerini de dikkate aldığımızda) son 10 yıl içinde üçüncü kez finale çıkmasına rağmen ikincilikle yetinmek durumunda kaldı. Arka arkaya gelen bu ikincilikler basketbolumuzdaki finalde kaybetme alışkanlığı üzerine yoğunlaşmama neden oldu ve kısa geçmişimizden ortaya ilginç bir sonuç çıkardım.
Eğer aşağıda görebileceğiniz listede atladığım bir final yoksa, basketbolumuzun yükselişe geçtiği 1990'lardan itibaren 22 kez A takımlar seviyesinde finale çıkan takımlarımız bu finallerden sadece altısında kupa kaldırabildiler. Şampiyonluk gelen altı finalin ikisinde de iki Türk takımının karşı karşıya geldiği düşünülürse, gerek milli gerekse kulüp takımlarımız bazında final stresiyle baş edememe gibi ciddi bir problemimiz olduğunu görebiliyoruz. Özellikle genel bir bakışla Akdeniz insanının karakteri denip geçiştirilebilecek bu final stresinin (ya da ne isim verilebilirse) sadece milli takımlarımızda değil, zaman zaman sadece yabancılardan oluşan kulüp takımlarında da baş göstermesinin ise kolay açıklanabilir yanı yok. NBA'de şampiyonluklar yaşayan, ödüller kazanan oyuncuların Türk takımlarının formalarını giydiklerinde finallerde yaşadıkları formsuzluğa bir açıklama yapabilmek cidden zor.
